Kilometers ver

oneindige
afstand wil ik

laat me
zijn wie ik ben en
wil zijn

laat me engelsrood, gebroken wit en goud drinken wanneer
ik daar zin in heb
dat wil
en niet
omdat jij zegt dat ik het
moet willen

of niet

laat me geen hemelsblauw, zilver en napelsgeel zien
als dat mijn favoriete kleuren niet
zijn

ik wil

Gilmore Girls kijken
koffie met chocola
witte
net als in wijn

bubbels in bad
kleur op mijn smoel
niet wit

Absolutely fabulous

Crystal Clear

Is dat nou echt nodig, een actie om meer vrouwen naar de voetbal te krijgen? Toegegeven, vrouwen zijn sterk ondervertegenwoordigd, maar missen we er iets aan? Ja, zegt het KNVB en daarom zijn we op zoek naar JOU!!

Wij zoeken voor seizoen 2008-2009

5 BALLENVROUWEN

Ter ondersteuning van de reeds aanwezige ballenheren. Desgewenst geef je leiding aan een groep ballen indien nodig. Deze functie is voorlopig voor één seizoen, maar bij gebleken geschiktheid wordt een contract voor onbepaalde tijd niet uitgesloten. Het betreft een functie voor ca. 20 p/w. Salariëring conform de norm en uitstekende secundaire voorwaarden. Je moet bereid zijn om te reizen en bij voorkeur geen last hebben van wagenziekte.


Functieprofiel;

De ideale kandidaat is;

Een vrouw met de nodige levenservaring

Een vrouw met balgevoel

Een vrouw die zich graag op kniehoogte begeeft (een groot deel van de
functie zal gehurkt uitgevoerd worden.)

Iemand die haar mannetje weet te staan.




Uw sollicitatie, voorzien van uw motivatie, zien wij graag tegemoet op onderstaand adres.

KNVB
T.a.v. Afd. personeelszaken
postbus 8200
3009 AE Rotterdam

(Acquisitie naar aanleiding van deze advertentie wordt niet op prijs gesteld)




KNVB
T.a.v Afd. personeelszaken
Postbus 8200
3009 AE Rotterdam


Geleen, 26 juni 2008



Geachte bobo,


Via een vriendin werd ik geïnformeerd over de laatste activiteiten van de KNVB en uw vacature. Ik wil graag aan u kenbaar maken dat ik erg blij ben met de nieuwe, vrouwvriendelijke doelstellingen van uw organisatie. Solidariteit en een actieve houding ten opzichte van het emancipatiebeleid binnen het voetbalgebeuren in al haar facetten zijn jarenlang een ondergeschoven kindje gebleken in deze mannencultuur.

Tijdens mijn studie ‘Mannen komen van Venus en vrouwen van Mars’ heb ik bewust gekozen voor de richting; ‘typische mannensporten en al haar facetten’ met in mijn achterhoofd altijd de gedachte mijn kennis in te gaan zetten voor een vrouwenbeweging binnen de KNVB want, het woord sport is vrouwelijk en oranje is een blije kleur. Ik als vrouw ben blij dat onder Van Basten oranje wél een als een sexy gespreksonderwerp wordt beschouwd. De voorgaande jaren tot nu, staan als C&A tot Victor en Rolf. Oranje is IN, er is potentie. Commercieel gezien is Oranje nu een succes in tegenstelling tot het zuur gezeur wat toentertijd de debatten overheerste. Oranje ademt nu sex en bij sex denk ik aan vrouwen binnen het voetbal. Een ballenvrouw kan daar alleen maar aan bijdragen!

Aangezien uw organisatie nu dus actief is gebleken in de belangenbehartiging van de vrouw binnen de KNVB, wil ik hierbij graag solliciteren naar de functie van ballenvrouw.

"De bal is een essentieel onderdeel zo niet HET belangrijkste van het spel"


Als herintreedster, moeder van 4 zonen en een voetballende echtgenoot ben ik bekend met het fenomeen ‘bal’.
Binnen ons gezin heerst een mannencultuur pur sang zoals u kunt begrijpen uit mijn gezinssamenstelling. Vanaf het moment dat mijn oudste, nu veertien jarige zoon, begon met het spelletje ben ik ingezet als ballenvrouw. Het, ‘mijn mannetje staan’ binnen het langs-de-lijn-gebeuren, is een reeks steekwoorden zeker op mijzelf van toepassing dus.


Na jarenlange ervaring heb ik ondervonden dat ik als ballenvrouw het liefst vrouw-tegen-vrouw speel. Ben dol op positiespel en ambieer een hoge balcirculatie. Een hoge penetratiefactor van de bal, die over de lijn, het speelveld weer zo snel mogelijk in dient te komen is een van mijn specialiteiten, mede door mijn goede individuele techniek. De basis is zeker de bal zo snel mogelijk onder controle krijgen zodat je iets meer tijd hebt om te kijken.
De zwakke plek van de meeste ballenheren en -vrouwen zit op het middenveld. Die wil nog wel eens een linie opschuiven naar mijn gevoel. Aan kick-and-rush doet men ook niet zo vaak, alleen als men echt in nood zit. Na een buitenspelval, die soms geniepig is, en waar de bal de lijn overgaat loeren ze niet genoeg op de counter, terwijl het belangrijkste toch is om te spelen op balbezit, niet waar?
Als je een hoge balcirculatie nodig hebt binnen een dood spelmoment, kan het niet zo zijn dat er een ballenvrouw met de bal gaat lopen. Dat kan niet. Je kunt hooguit met een bal lopen om een ander de tijd te geven ergens te komen. Een assist naar de dichtstbijzijnde ballenvrouw is dan onontbeerlijk.
Spelen in een ruit langs de linker- of rechterkant van de lijn is mijns inziens niet goed genoeg. We moeten als ballenvrouwen ervoor zorgen dat er via een 2-2-1 systeem veel cirkelpressie wordt uitgevoerd met een hoog baltempo. Als kantelen nodig blijkt moet het zeer goed ingeslepen zijn, een voorzetje naar een speler in een klein veld kan resulteren in een prachtgoal zoals iedereen weet.
De opkomende back ballenvrouwen kunnen belangrijk zijn in de slag om het middenveld. En spits ballenvrouwen zijn natuurlijk beter in het opendraaien van het spel. Een vleugelspits ballenvrouw die een voorzet onderschept kan immers nog wel eens het verschil maken in de wedstrijd, de verdedigingsmuur van de tegenstander wordt gesloopt of op zijn minst vertraagd in die zin kunnen wij als ballenvrouwen een spel beïnvloeden. Elk voordeel voor ons heb z’n nadeel voor de tegenstander want, als wij de bal hebben kunnen hun niet scoren.
Als goed geoefende ballenvrouw is er maar één moment dat je op tijd kunt komen. Ben je er niet, dan ben je óf te vroeg, óf te laat.


Ik zou mezelf omschrijven als een type Mannschaft, die in de laatste minuut nog een balletje over de lijn meepikt in een slotoffensief, een Oranjetype die de ‘schwung’ in het ballenvrouwenvijftal brengt.
Een extreem sterke kantelende vleugeldame maar, als controlerende middenballenvrouw zou ik mezelf het liefst willen profileren.
In elk geval kan ik u verzekeren van sprankelend ballenwerk en het sambagevoel langs de lijn.


Als aankomende ballendame ben ik vanzelfsprekend gemotiveerd en fit, onderga zware trainingen in de vorm van rondootjes en acht-tegen-acht oefenpotjes.
Balcontrole, dekken, inzicht , knijpen, kaatsen, positie, pressie en één tweetjes zijn tactische technieken waar ik dagelijks mee bezig ben in de vorm van het KNVB oefenmateriaal verkregen via een bevriend trainer uit de bondsopleiding in Zeist.
Het ‘zakken’ is een zeer moeilijke techniek die extreem sterke bovenbeenspieren en goede knieën vereist. Squads zijn hiervoor de essentieelste trainingsvorm die ik daarom driemaal daags train met mijn personal trainer.
Verder reis ik veel, gezien de goedkope Ryan-Air tarieven kan ik mijn vlieguren perfect opvoeren. De airmiles verkregen bij Albert Heijn en Etos zijn ook welkome bonuspremies binnen dit trainingsschema.


Mijn mentaliteit zal echter de sleutelpositie blijken binnen dit vijftal.
Een mentaal goede ballenvrouw stelt zichzelf dienend op, werkt in teamverband, gaat altijd voorop in de strijd en werkt hard.
En dat doe ik.

Hopende dat deze informatie voldoende is voor een verder gesprek ter kennismaking verblijf ik,
met vriendelijke groet,

Daphne De Haan – Van der Sar






Curriculum Vitae;
Personalia

Naam: D.B. De Haan- Van der Sar
Adres: Passweg 1-2
Postcode + woonplaats: 4421 OS Zeist
Telefoon: 030 - 123 45 67
Mobiel: 06 - 519 87 654
Fax: 030 - 123 45 67
E-mail: dbdehaan@gmail.com
Geboortedatum: 23-09-1969
Geboorteplaats: Weert
Nationaliteit: Nederlandse
Rijbewijs: B
Burgerlijke staat: Gehuwd
Sofi-nummer: 3456.87.7686

Opleidingen
1980-1986 VWO (diploma behaald)
Examenvakken: Nederlands, Engels, Duits, Frans, Economie, Geschiedenis, Tekenen

1986-1987 sociale hygiene en lichaamstaal(propedeuse behaald)

1993-1994 weerbaarheid voor vrouwen

1994-1996 Technische balanalyse

2003-2005 stresscounceling, gespecialiseerd op vliegangstoverwinning

2005-2008 balkunstacademie (nog niet afgerond)


Studies en Cursussen

1994-1995 balgoochelen en balveroveren

1995-1996 LOI talencursussen, engels, frans, duits, spaans, italiaans, russisch

2000-2002 Cursus “visagie en styling”

2002-hedenkoken met wijn, bier en andere alcoholische dranken

2003-2007 Cursus “vrouwen komen van Venus en mannen van Mars”

2007-heden Mediatraining, 'hoe presenteer ik mijzelf zo goed mogelijk in trainingspak'


Werkervaring
1993-2004 Ontwikkelaarster van het digitale lespakket:
'De vrouw beslist'; Een verrassend lespakket rond de Tweede Feministische Golf in de vorm van het beroemde vrouwenganzenbord uit de milleniumjaren.


2004-heden Freelance producente van modeproducties voor diverse sportbladen.

2004-heden Moeder,huisvrouw en regelnicht t.b.v. een gezin met vijf heren.
Branche:
zakelijke dienstverlening
Praktische uitvoering dagelijkse werkzaamheden.
Consulente / adviseuse voor acute probleemgevallen
Medewerkster voetbalclub Geleen zuid als ballenvrouw
(diverse jeugdelftallen)

Referenties

-Foppe de Haan, trainer Jong Oranje
-Peter de Haan, echtgenoot
-Edwin van der Sar, tweelingbroer
-Carlos Lens, personal trainer
-Cees van Nijnatten, Hoofdredacteur Voetbal International
-Carine van den Berg, opeidingsinstituut tot stresscouseler
-Joop Braakhekke, leermeester koken met allerlei dranken
-Harrie Bovy, voorzitter Geleen-Zuid
-Drs. Gisela Dütting, tijdelijk onderzoeker geaffilieerd aan het IIAV. Zij doet onderzoek naar (de promotie van) ondernemerschap voor vrouwen in Europa, als een trend op de arbeidsmarkt. Zij plaatst dit in een kader van globalisering en informalisering van de arbeidsmarkt





Voor de overige sollicitanten, lees bij

Anita

Dagmar

Esther

Saskia

en ergens dit weekend de reactie van,

Jurian

Ik heb buren, natuurlijk heb ik buren. Ik heb alleen buren aan mijn linkerhand. Rechts ligt een groot grasveld.
Een goede buur is beter dan een verre vriend, geldt voor mij alleen ‘van links’ dus!

Ik heb rare buren. Meteen aan mijn linkerkant wonen vreemde mensen. Hij loopt 24/7 in een jogging- of korte broek (naargelang het weer), met ontblootte bovenbast (hier geldt; weer of geen weer). Zij is Braziliaanse en spreekt geen woord Nederlands. We hebben hilarische conversaties, zij en ik. Met handen en voeten. Af en toe laat ze me haar keuken binnen om eten te proeven. Ik kan niet zeggen dat ik er altijd kapot van ben, maar aardig is ze.
Hij is gewoon gek, ik bedoel, wie loopt er nou in de winter met ontbloot bovenlijf naar de kliko-verzamelplaats op dinsdag avond??
Twee deuren verder woont een leuk gezin met een zoon. Hij is een mongool. Een heerlijke vent. Werkelijk waar. Een snoepje, een poepje! Mijn leeftijd schat ik. Hij ziet me ‘wel zitten’, de lieverd.
We kletsen elke dag wel een paar minuten, hij en ik.
We kletsen over allerhand; over het weer, de werkplaats, de ‘wijven’ en over de hanen.

De buurman tussen ons tweeën in, heeft namelijk hanen, een stuk of wat. Prachtige beesten. Ik heb een schutting die los zit, dus ik kan af en toe spieken en vooral, gemeen kijken naar de kippies en hanen. Dat is niet helemaal waar, ik kijk lief naar de kippen want ik hou van kippen, die zijn nog nuttig tenminste. Af en toe sneak ik naar binnen om een paar eieren te jatten. Kijk, daar heb je nog wat aan maar die andere, de hanen.
Ik haat hanen! Ik haat hanen omdat ze me elke nacht vanaf een uur of 4 wakker houden. Vanaf het voorjaar dan. Vanaf het moment dat de zon eerder opkomt voelen hanen de behoefte meer te gaan kraaien. Ze kraaien dan heel veel. TE veel voor mijn gevoel, de etters!

Ik zei dus tegen de buurjongen van twee deuren verder vanmorgen; “ Was jij vanmorgen ook weer zo vroeg wakker?”
“Ja”, zei hij, “maar ja, mijn pa zegt, wat moeten we eraan doen?”
“Ik zou willen dat iemand ze de nek om zou draaien, die *piep* hanen” zei ik hierop aan mijn buur van twee deuren verder.

(We kletsten nog even verder over die leuke vrouw met dat hondje die elke ochtend passeert. Een lekker wief zo meent hij, ‘maar dich bis sjoonder en leever’ zei hij, dus dat neem ik dan maar voor waarheid aan. Maar dit terzijde)

Dat vertelde ik dus deze ochtend aan mijn buur van twee deuren verder aan mijn linkerkant.
Hij hoorde mijn verhaal aan en hij snapte mijn verhaal, dacht ik. Ik wilde niet vervelend doen. Gun de buurman van meteen links naast me zijn pretje, werkelijk waar. Maar hanen, en zoveel ook! Die maken her en der frustratie los in mijn lijf en leden. En af en toe je gal spugen hierover doet dan goed.

Afijn, binnengekomen stortte ik me op de koffie en de bruine boterham met stroop. Een heerlijk ontbijt, meestal gecompleteerd met een bakkie yoghurt met vijgen, ‘voor t lekkere’ en voor de goede darmwerking die het resultaat is van die spinifidusbinidinges bacterie. Ik had een hap of twee naar binnen gewerkt toen ik ze hoorde, de hanen.
Wat maakten ze een kabaal die beesten. Werkelijk waar niet te harden.
‘Pokkebeesten’, dacht ik nog


tot het kwartje viel..
‘Hij zou toch niet?’

Ik ren naar achteren, naar mijn spiekplek, en daar zie ik, mijn buur van twee deuren verder.
Hij ziet me en kijkt me triomfantelijk aan,
Terwijl hij de nek omdraait
van zoals ik zo snel tellen kon
haan drie



Vanavond eet de hele buurt,
een haantje uit de oven
of zou ik hete kip ook met haan kunnen maken?

Als, bijna derdejaars, studente aan de kunstacademie heb je nog veel te leren.
Van wie kan dat beter als van een 'ouwe rot' in het vak, een geweldig kunstenares.
Caroline dus.

Caroline en ik begonnen een paar maanden geleden samen te schilderen, ik heb licht namelijk. Veel licht!
Onze sessies zijn gezellig, te gezellig af en toe! Onze sessies zijn ook leerzaam. We werken allebei op een hele andere manier. We hebben een eigen stijl.
Het idee ontstond eens te kijken wat er zou gebeuren als we die stijlen zouden combineren.

Ieder een opzet, ieder een ezel, ieder een idee, ieder een doek en na een uur....wisselen van ezel!

Het blijkt een uitdaging om samen te werken aan twee werken. Om elk uur te wisselen van plaats terwijl we bezig zijn. Om de ander, gewoon over je eigen zorgvuldig geplaatste, of toevallig mooi gekleurde streken te zien gaan.














We zien het snel groeien. Een mooi proces is het. Een kwestie van loslaten en durven.
Het blijkt gemakkelijker om te durven. Om losjes te schilderen. Er zit minder druk achter. Wellicht omdat we weten dat er toch weer overheen wordt gegaan door het penseel van de ander.













En bovendien is het dus,
enorm gezellig.












Hier is duidelijk te zien dat niet alleen het schilderen daaraan meewerkt.
Alleen moet het niet te warm zijn want dan moet er kleding uit. Excuses dan ook voor de schare kleding van Caroline. Het was bloedjeheet in de keet.


Als laatste nog een artistiek kiekje van de oorspronkelijke bewoonster van de schilderskeet.














En een kiek van Caro aan het werk













Tot zover de eerste sessie van onze samenwerking. Meer fases volgen ongetwijfeld.

“Weet je kind, eigenlijk wil ik alleen maar dood.”
“Ik wil zo graag dood, wist ik maar hoe ik moest sterven”


Haar ogen stonden dof en intens verdrietig. Haar blik trof me als een andere me ooit eerder getroffen had.
De gelijkenis was daar.
Het voelde alsof ook zij me instopte met een dik donzen dekbed op een hete zomerdag, vast en strak, zodat ik niet meer kon bewegen en het warm kreeg, steeds warmer en wist dat ik zou gaan stikken van de hitte en onmacht.
Niet meer bij machte mijn eigen gevoel onder controle te krijgen. Het weten dat ik haar niet kon helpen. Het besef dat de dood pas zijn intrede zou doen als het moment daar was en niet zoals zij het beliefde. Niet nu in elk geval!
Ik had het warm, heel warm.
Ze leek zoveel op haar.


Verdriet en woede, nog meer verdriet. Begrip, vooral begrip.
Ik kon het zelfs begrijpen, het waarom van het willen sterven. Ik snapte het!

Levensvreugde, de wil om te leven, het nut van het leven. Zin in dat leven.
Weg, gewoon weg! Was die wil er ooit geweest? Was die wil er bij haar ooit geweest? Was die wil er ooit geweest bij die ander?

Schuldgevoel om dingen die er jaren niet meer toe doen. Maar toch blijkbaar blijven.
Ze blijven prikken, ze blijven steken als hete zon op je huid als je de dag ervoor verbrand bent en toch eigenwijs weer een extra zonnestraal mee wilt pikken.


Afhankelijkheid, het niet meer begrijpen, duizenden spiekbriefjes op stapels. Melkpakken in de koelkast een maand over de datum en beschimmelde kipblokjes met pasta. Troep in huis en een vieze wc. Lege glazen met een bewijs van de vloeistof die erin gezeten heeft. Rood.

Zinloos, nutteloos leven voor haar en voor die ander, blijkt na opsommen van de mooie dingen van het leven. Geen effect, een preek zijn doel voorbij geschoten.


“Je houdt toch wel van mij?” vraag ik met een klein stemmetje. Ik vroeg het, zoals ik het die ander vroeg.
Zinloos, een nutteloze vraag.

Gevoel voor anderen is ver te zoeken, de wereld veranderd van zwart wit, in enkel rood, dat weet je toch? Wanneer leer je je les nou? Schakel af, zet uit je gevoel, je kunt niks doen!

Ergens in het zuiden van het land leefde er een keizerszoon die zo vreselijk veel van mooie nieuwe schoenen hield dat hij bijna al zijn geld uit gaf om zijn voeten mooi te maken. Hij bekommerde zich niet om zijn medebewoners in het kasteel, of om school, of om een rijtoer door de stad. Dat vond hij alleen maar leuk omdat hij dan zijn nieuwe schoenen kon laten zien aan het gepeupel. Voor ieder uur van de dag en voor elke activiteit had hij een ander paar schoenen.
En zoals je over de zoon van de koningin zegt dat hij aan het overleggen is met het watermanagement, zo zeiden ze in het kasteel van de keizerszoon altijd: "De keizerszoon is in zijn kleedkamer, hij past schoenen!"

In het kasteel waar hij woonde was het leven heel genoeglijk. Iedere dag hield hij zich bezig met het ontdekken van nieuwe websites. Leuke websites waar hij telkens weer nieuwe, mooie schoenen ontdekte. Natuurlijk zat er ook vreemd soort addergebroed op het www. Op een mooie dag in maart kwam de keizerszoon zodoende in aanraking met een bedrieger die zich voor schoenmaker uitgaf. Meneer Nike, de bedrieger, zei dat hij de mooiste stoffen en kleuren kon verwerken die je je maar denken kon. Niet alleen de kleuren en het patroon waren ongelooflijk mooi, maar ook hadden de schoenen die van deze stoffen en kleuren gemaakt waren, de wonderbaarlijke eigenschap dat ze onzichtbaar waren voor iedereen die niet voor zijn ambt deugde of voor diegene die onvergeeflijk dom was. Wat een fijne schoenen, dacht de keizerszoon. Als ik die aan heb, kan ik erachter komen wie er in mijn vaders rijk niet deugt voor zijn ambt en dan kan ik de knappen van de dommen onderscheiden. Die schoenen moet ik meteen laten maken! En hij gaf de bedrieger het VISAcard nummer van zijn vader zodat meneer Nike, de bedrieger, met zijn werk kon beginnen.
De keizerszoon ontving een email met confirmation number 00883212324566 en de volgende tekst;

Hi Keizerszoon

We have started to build your custom product. Please keep in mind it can take up to 3-4 weeks to create a custom product. We'll send you an email when your order has been completed and shipped.
If you have multiple items in your order, it's possible you will receive this email again as we may have started building some items before others.

This email message has been automatically generated. Please do not reply to this email.

Sincerely,
NIKEiD.com

Met deze mail bevestigde de bedrieger dat hij druk aan het werk was, maar natuurlijk zat er een adder onder het gras. Brutaalweg vroeg hij om extra verzendkosten en dat stopte hij natuurlijk in zijn eigen zak. Hij werkte verder aan de denkbeeldige schoenen, en dat nog wel tot diep in de nacht.

"Nu zou ik eigenlijk toch wel eens willen weten hoever ze zijn met de schoenen," dacht de keizerszoon na een week of vier. Maar het werd hem wel een beetje vreemd te moede als hij eraan dacht dat, wie dom was of niet voor zijn ambt deugde, de schoenen helemaal niet kon zien. Hij wist natuurlijk wel dat hij voor zichzelf niets te vrezen had, maar bij wilde toch liever eerst iemand anders sturen om te zien hoe het ermee stond. Inmiddels wisten alle mensen onder de 15 in de stad welke wonderbaarlijke kracht de schoenen hadden en iedereen was erop gebrand om te zien hoe slecht of dom zijn buurman of vrouw wel was.

"Ik stuur mijn jongste, eerlijkste minister naar meneer Nike toe!" dacht de keizerszoon.
"Die kan het best zien hoe het model wordt, want hij is zeker niet dom en niemand doet zijn werk beter dan hij!"

Toen de brave, jonge minister het gebouw binnen trad waar de bedrieger aan het werk was, dacht de jonge minister "De hemel beware me!" en hij sperde zijn ogen wijd open. "Ik zie niets!" Maar dat zei hij natuurlijk niet.

De bedrieger verzocht hem dichterbij te komen en vroeg hem of het geen mooi patroon was en of het geen prachtige kleuren waren die de keizerszoon had uitgezocht. Toen wees hij naar de tafel waar de zogenaamde schoenen stonden en de arme, oude minister sperde zijn ogen steeds verder open, hij zag niets, want er was niets. "Lieve hemel!" dacht hij. "Zou ik dom zijn? Dat had ik nooit gedacht en dat mag geen mens weten! Zou ik niet deugen voor mijn ambt? Ik kan ze toch niet vertellen dat ik de schoenen niet kan zien!"

"O, maar het is prachtig! Gewoonweg schitterend!" zei de jonge minister en hij keek nog eens. "Dat patroon en die kleuren! Ja, ik zal aan de keizerszoon zeggen dat het mij bijzonder goed bevalt!"

"O, dat doet me plezier," zei meneer Nike ID en nu noemde hij de kleuren Lichtgrijs, paars, wit en zwart, een prachtcombinatie! En hij beschreef het bijzondere patroon. De jonge minister lette goed op, zodat hij dat kon navertellen als hij bij de keizerszoon kwam, en dat deed hij.

De weken verstreken en de arme keizerszoon wachtte nog steeds op zijn geweldige schoenen.
De keizerszoon stuurde weldra weer een brave mail om te zien hoe het met het maken van zijn schoenen ging en of het gauw klaar was. Hij ontving wederom een mail. In de mail vroeg meneer Nike, de bedrieger wederom om geld;

Dear Keizerszoon,

Thank you for ordering from NikeiD.com. Your order has been split and the items that were available to be sent today have been shipped:

The items listed below will be sent as soon as possible:

00883212324566 Nike Dunk Low iD

9
1@ EUR115.00= EUR115.00


De keizerszoon was het zat en wilde nu zelf wel eens kijken hoe het zat met het fabriceren van zijn schoenen, samen met een hele schare uitgelezen vrouwen, waaronder zijn oude, brave moeder

toog hij naar het atelier van de bedrieger.

"En, is het niet magnifiek?" vroeg de bedrieger. "Moet Uwe Majesteit eens zien, wat een patroon, wat een kleuren!" En toen wees hij op de lege tafel..

"Wat krijgen we nou?" dacht de keizerszoon. "Ik zie niets! Maar dat is verschrikkelijk! Ben ik dom? Deug ik niet voor het aankomende keizerschap? Dit is het vreselijkste dat me kon overkomen!"
"O, het is heel mooi!" zei de keizerszoon. "Het heeft mijn allerhoogste instemming!" En hij knikte tevreden en bekeek de lege tafel, hij wilde niet zeggen dat hij niets kon zien. Het hele gevolg vrouwen dat hij bij zich had, keek en keek, maar zij zagen al niets meer dan alle anderen. Toch zeiden ze net als de keizer: "O, het is heel mooi!"
"Het is magnifiek, schitterend, excellent!" klonk het van mond tot mond en allemaal waren ze er zielstevreden over. De keizer gaf de bedrieger een ridderorde voor in zijn knoopsgat en de titel van superschoenmaker.

De hele nacht vóór de ochtend waarop de schoenen eindelijk zouden arriveren en er een optocht geregeld was van het kasteel naar school, bleef de bedrieger op en hij had wel zestien kaarsen aan voor zijn raam. De mensen in de buurt konden zien dat hij het druk hadden om de nieuwe schoenen van de keizerszoon af te krijgen.

De keizerszoon kwam zelf heel vroeg de schoenen ophalen met zijn voornaamste hovelingen en de bedrieger hield een arm omhoog alsof hij iets vasthield en zei: "Kijk, hier zijn ze dan, de schoenen "Ze zijn licht als spinrag! Je zou denken dat je niets aanhad, maar dat is juist het bijzondere ervan!"

"Ja!" zeiden alle hovelingen. Maar ze zagen niets, want er was niets.

"Zou het Uwe Keizerlijke Majesteit aller genadigst behagen uw oude schoenen uit te doen?" vroeg de bedrieger. "Dan zullen we u de nieuwe aantrekken, hier voor deze grote spiegel!"

"Lieve hemel, wat staat dat mooi! Wat zit dat goed!" zeiden ze allemaal. "Wat een patroon! Wat een kleuren! Dat is een kostbaar paar!"

"Buiten staan ze te wachten met het baldakijn dat in de optocht naar school boven Uwe Majesteits hoofd gehouden wordt!" zei de opperceremoniemeester. "Ik ben ook klaar!" zei de keizerszoon.

"Zitten ze niet goed?" En toen draaide hij nog een keer voor de spiegel alsof hij zijn pracht nog eens goed bekeek.

En zo liep de keizerszoon in de optocht onder het prachtige baldakijn en alle mensen op straat en voor de ramen zeiden: "Ach heer, wat zijn de nieuwe schoenen van de keizerszoon weergaloos. Ze zitten als gegoten!" Niemand wilde laten merken dat hij niets zag, want dan deugde hij immers niet voor zijn ambt of was hij heel dom. Nog nooit hadden de schoenen van de keizer zo'n succes gehad.

"Maar hij loopt op blote voeten!" zei een klein kind.

”Maar hij heeft helemaal niets aan, hij loopt op blote voeten" riep tenslotte het hele volk. En de keizerszoon kromp inéén, want hij vond dat ze gelijk hadden, maar hij dacht: "Ik moet het maar tot het eind volhouden." En de kamerheren liepen voor hem uit, op schoenen van de Bristol.

* * * EINDE * * *

________________________________________
Samenvatting: Een ijdele en pronkzieke keizerszoon wordt letterlijk te kijk gezet door een schoenmaker (mister NikeID) die hem overtuigt dat hij iets kan maken dat alleen door werkelijke voorname mensen te zien zal zijn.

Toelichting: De moeder van de keizerszoon heeft ontdekt dat haar bloedje, haar lief, haar oh-zo-volgzame-zoon, op eigen houtje, met de VISA van de keizer een paar NIKE’s heeft besteld, a 115 eurietjes. En dat dan alleen maar omdat het werkelijk waar ‘oh-zo-koel-en-gaaf’ zou zijn voor de volgelingen van deze zoon! En het bizarre was, dat ze er nog in meeging ook! (haar puberteit stond haar vast nog vers in het geheugen)

Motief: Echte schoonheid zit alleen van binnen en alleen van binnen. Het heeft er mee te maken wie je bent en niet om wat je HEBT!
(Al zijn de schoenen, die de moeder van de keizer na veel vijven en zessen en mails over en weer met meneer NikeID en dus toch heeft ontvangen via de postbode…. erg vet!)
*vooral de tekst smartass op de zijkant*



Want dat is hij wel, de keizerszoon; een smartass!

Soms overkomt het je dat je ergens naartoe loopt met een doel. Je wilt iets zoeken of halen. Koffie zetten of de was in de machine doen- en opeens weet je niet meer waar het om begonnen was. Dan sta je ergens halverwege de garage of de keuken, gewoon stil met je hand aan de deurknop en vraagt je af; wat doe ik hier?

Je staat er zonder doel want, je weet het niet meer. Ken je dat?
Je beweegt je in een ruimte tussen heden en zo-even. En met geen mogelijkheid kun je je herinneren wat je doel was.


Ineens herinner ik me een verhaal, ik was een jaar of zeven, het was vakantie en ma en ik stonden bij de boulanger, we woonden in België destijds en hij, le boulanger, vroeg me of ik de vakantie leuk vond. Ik keek mijn moeder aan en antwoordde; ‘nee hoor, ik ga liever naar school’.
Ik loog, ik was liever thuis!


Over het waarheidsgehalte van oudste herinneringen bestaat geen enkele zekerheid. Hooguit een schijnzekerheid van het verhaal dat je je herinnerd. Maar juist het feit dat ik niet meer weet wat de precieze formulering van het verhaal ook weer was, maakt het een gouden herinnering.

Op mijn zesde verhuisden we naar Lennik in België. Op het schoolplein werd me gevraagd;
“Waar kom je vandaan?”
“Nederland”
“haha, kaaskop”

Die etters zouden mijn vrienden niet worden.
Ik zei; ‘hoi’
Zij zeiden ‘goeiendag’
Ik zei ‘jij’ zij zeiden ‘u’
Ik zei ‘dank je wel’ zij zeiden ‘merci’

Ik dacht dat ik net zo praatte, net als de anderen. Later kreeg ik een beurt met voorlezen. Voorlezen kon ik goed, dacht ik. Mijn meester dacht van niet, ik zei het anders, zei hij.
Het bloed steeg me naar mijn hoofd, deed ik het anders als normaal was?
Ik leerde bij en leerde af. ‘Doei’ bestond niet, waar ik nu woonde heette het ‘Salut’.
‘Vast en zeker’ werd ‘zeker en vast’ en ‘jij’ was ‘gij’ of ‘u’

Ik liep naar de keuken van mijn ouders, zij waren er niet meer maar ik had een doel. Wat het doel was wist ik even niet maar ergens lag een doel verscholen. Opruimwoede is wat ik had. Ik groef in laden en kasten, vensterbanken en mandjes.



En nu sta ik hier in mijn eigen kamer, twaalf jaar later. De laatjes van mijn kast linksonder moest eraan geloven. Twaalf jaar lang heb ik de inhoud van die la niet aangeraakt. Nu moet ik alles leeghalen want, ik wil een nieuwe kast, Ikea 389 euro, een koopje, we krijgen hetzelfde terug voor onze antieke kast. Ik ben er klaar mee, met deze kast, honderd laatjes en deurtjes die ik nooit open omdat zich er zich herinnering na herinnering schuil houdt, achter al die deuren en laden.


Ben ik bang? Nee, ik ben niet meer bang voor de kast en alle herinneringen die hij schuilhoudt, ik ga ervoor zitten. Laat maar komen kast, give it to me!
Wat ik me herinneren zal vanaf nu is, hoe ik de luxaflex dichttrok -mijn woonkamer ligt aan de straatkant- en niemand mocht mij zien. Ik zal me herinneren hoe ik huilend de luxaflex neerliet en op de grond op mijn knieën alle laatjes leeghaalde. Dat het mooi weer was, eigenlijk zonde om binnen te zitten. Ik huilde en wilde wel iets zeggen maar kon het niet, ik verstopte me achter mijn armen.. ‘huilen is een zekerheid van velies en ik wil nooit verliezen’ dacht ik nog.
Bullshit….
‘Maar zolang iemand huilt zoekt ze nog. Bullshit keer twee.

Ik zoek in mijn laatjes linksonder en kom liefdesbriefjes tegen, van mijn pa aan mijn ma
Kaartjes aan boeketten over hoeveel hij van haar hield, boeketten lang vergaan, vergaan na een week (de kaartjes blijven echter, nu al meer als twintig jaar)
Ik zie de fondueborden staan achterin de kast en herinner me de avonden met vette vleestroep, stokbrood en stukjes komkommer met ananas, zelf sausjes maken -want dat was het allerlekkerste- Neil Daimond op de achtergrond, of ABBA.
Een bitterzoete symfonie..

Steeds duidelijker wordt het me, sinds het ouderloos tijdperk is ingegaan dat het leven bestaat uit fasen en tijdperken.
Soms voel je ze vanuit je tenen, soms gaan ze onmerkbaar voorbij.
Je hebt je routines, je maakt je eigen herinneringen.
Ze zijn bedrieglijk, die routines en herinneringen.

Misschien hangt dat samen met mijn onvermogen vooruit te zien, ik ben meer vatbaar voor het verleden of het ogenblik.

Wat ik heb gemerkt vandaag is dat ik er van houdt sporen uit te wissen. Ik zeg het verkeerd, ik wil telkens opnieuw beginnen!

Ik ruimde weemoedig de kast op, maakte hem schoon, zette Judy Garland op (zij zong het altijd voor mij) ‘somewhere over the rainbow’, maakte een kopje koffie, dacht aan mijn lieve pa en ma en vervolgens liep ik naar mijn kleerkast en dacht….
‘Wat moet ik vandaag nou weer aandoen?”

Flarden conversatie tussen drie negenjarigen en een moeder op een zonnige woensdagmiddag en begin van de avond..



Mats:
“ Demi is echt op mij”
Jelle:
“Oh is dat zo? Demi heeft mij vandaag verkering gevraagd en ik heb JA gezegd”
Mats;
“Probeer jij Demi van mij af te pakken dan?”
Jelle:
“Ze vraagt mij toch, weet ik veel!”
Moedermuts:
“Maar jij hebt toch al met Roos, Jelle?”
Jelle:
“Ja, en?” (tsssssssss..Moedermuts)
Mats:
“Oh” (bedenkelijk)
“Zullen we straks pingpongen Jelle?”

Tim voegt zich schuchter in de conversatie en beweerd;
“Ja maar, je kunt toch niet met twee tegelijk verkering hebben?”
Mats (stoer):
“Oh jawel hoor, dat kan wel”
Jelle (bedenkelijk):
“Oh jawel hoor dat kan wel”
Tim (stellig):
“Mijn moeder zegt dat dat niet mag”
Jelle (vragend):
“Dat mag wel hé mam, zeg het mam, dat mag wel hé mam? Mahaaaaaaaaaaam dat kan toch wel hé?”

Moedermuts:
“Willen jullie harde of zachte broodjes?”
Tim:
“Harde”
Jelle:
“Zachte”
Mats:
“Een ham-kaas croissantje”
Moedermuts zegt:
“Toe maar!”

Tijdens de bammen gaat de conversatie door en zegt Mats tegen Jelle
“Ik vind Roos lelijk en Demi mooi”

Jelle antwoord, het onderwerp van gesprek ontwijkend:
“Heb jij al ns gezoend?”
“Ja”, zegt Mats.
“Ook echt met je tong in haar mond en heen en weer?”, vraagt Jelle
Tim: “Nee, maar, ik ben wel benieuwd hoe dat is...maar daar moeten we nog even mee wachten, zegt mijn broer!”
Tim:
“Mijn broer zegt dat dat vies is”
Jelle:
“Oh waarom dan?”
Moedermuts:
“Wie wil er nog een broodje knak?” (met klotsende oksels)

Mats:
“Maar ben ik nu met Demi of jij?”
Jelle:
“Maak het morgen maar uit want ik wil wel met haar”
Mats:
“Dan wil ik je spel van Fifa 2007, dat speel je toch nooit meer”
Tim:
“Zullen we gaan voetballen?”
Jelle:
“Cool, man dan ben ik Wesley Sneijder”
Mats:
“Dan ben ik Edgar Davids”
“En ik Huntelaar”; grijnst Tim.

Om vier uur is het gepeupel weer weg.
Ik ren van voor naar achter en moet nog honderdenéén dingen doen in de hut.
Ik val van de weeromstuit met mijn hoofd tegen de deurpost, ik glij uit, (lang leven de goedkope gladde slippertjes van Scapino 70 % korting op 12 euro, die kun je niet laten staan?). Gevolg, ik zit versuft op de grond en heb pijn.
Jelle:
“Mam moet ik komen?”
Moedermuts:
“Nee hoor t gaat wel! (au!)
Jelle:
“Oh gelukkig want, Roos is op MSN, Demi op de kwekker en de broer van Mats stuurde me een bericht over zoenen!”

En daar zit ik, een minuut of vijf later, met een coldpack tegen mijn zere wang, nu al blauw!!
(en bedenk me)
Okay, het tongzoenen is me goed afgegaan, dat hoef ik al niet meer uit te leggen.
Resten me nog,
de liefde
het ware ontdekken van
die liefde,
verliefdheid.
Dé liefde.
Waarden en normen.
DE liefde,
het condoom,
veiligheid.
Respect.
DE echte, ware en allesomvattende liefde,


“Auch”: roep ik, de moedermuts
Jelle:
“Moet ik iets doen mama? Heb je pijn?”
Moedermuts:
“Moet je niet meer computeren dan?”

Jelle:
“Ik ga nu voor jou zorgen want jij bent mijn allerliefste”

Hij pakt zijn knuffel en een ijsklontje uit de diepvries en zegt;
“Mama, ik doe mijn pyjama vast aan en kom lekker bij jou op de bank liggen, ik wil eigenlijk het liefste met jou verkering!”