3 Jun, 11:04, 143 x viewed

“Weet je kind, eigenlijk wil ik alleen maar dood.”
“Ik wil zo graag dood, wist ik maar hoe ik moest sterven”


Haar ogen stonden dof en intens verdrietig. Haar blik trof me als een andere me ooit eerder getroffen had.
De gelijkenis was daar.
Het voelde alsof ook zij me instopte met een dik donzen dekbed op een hete zomerdag, vast en strak, zodat ik niet meer kon bewegen en het warm kreeg, steeds warmer en wist dat ik zou gaan stikken van de hitte en onmacht.
Niet meer bij machte mijn eigen gevoel onder controle te krijgen. Het weten dat ik haar niet kon helpen. Het besef dat de dood pas zijn intrede zou doen als het moment daar was en niet zoals zij het beliefde. Niet nu in elk geval!
Ik had het warm, heel warm.
Ze leek zoveel op haar.


Verdriet en woede, nog meer verdriet. Begrip, vooral begrip.
Ik kon het zelfs begrijpen, het waarom van het willen sterven. Ik snapte het!

Levensvreugde, de wil om te leven, het nut van het leven. Zin in dat leven.
Weg, gewoon weg! Was die wil er ooit geweest? Was die wil er bij haar ooit geweest? Was die wil er ooit geweest bij die ander?

Schuldgevoel om dingen die er jaren niet meer toe doen. Maar toch blijkbaar blijven.
Ze blijven prikken, ze blijven steken als hete zon op je huid als je de dag ervoor verbrand bent en toch eigenwijs weer een extra zonnestraal mee wilt pikken.


Afhankelijkheid, het niet meer begrijpen, duizenden spiekbriefjes op stapels. Melkpakken in de koelkast een maand over de datum en beschimmelde kipblokjes met pasta. Troep in huis en een vieze wc. Lege glazen met een bewijs van de vloeistof die erin gezeten heeft. Rood.

Zinloos, nutteloos leven voor haar en voor die ander, blijkt na opsommen van de mooie dingen van het leven. Geen effect, een preek zijn doel voorbij geschoten.


“Je houdt toch wel van mij?” vraag ik met een klein stemmetje. Ik vroeg het, zoals ik het die ander vroeg.
Zinloos, een nutteloze vraag.

Gevoel voor anderen is ver te zoeken, de wereld veranderd van zwart wit, in enkel rood, dat weet je toch? Wanneer leer je je les nou? Schakel af, zet uit je gevoel, je kunt niks doen!